+f(png)/image.png)
Zomergasten
Theatermaakster en actrice Annemarie Prins (Amsterdam, 1932) was de vierde Zomergast van het seizoen 2008. Prins staat op dit moment op de set voor de serie Annie M.G. over het leven van Annie M.G. Schmidt. Hierin vertolkt zij de rol van de oudere Annie. De serie, geregisseerd door Dana Nechushtan, werd in 2009 uitgezonden door de VARA en de NPS. In Zomergasten is een voorproefje te zien.
Prins maakte furore als regisseur van vernieuwend theater. Zij begon haar carrière als actrice na haar opleiding aan de toneelschool in Arnhem, maar zag al snel meer in de rol van regisseur. In 1965 richtte ze de politieke theatergroep Theater Terzijde op, waarmee ze een nieuwe theatertaal wilde ontwikkelen. Met dit gezelschap maakte ze onder meer de voorstellingen Theater Terzijde over Vietnam en Theater Terzijde over Spanje.
Nadat Theater Terzijde in 1969 ophield te bestaan bleef Prins zich met hart en ziel inzetten voor de vernieuwing van het theater. Zij regisseerde niet alleen bij professionele groepen. Ook bij amateurgezelschappen was zij een veel gevraagde regisseur die bereid was haar talenten ook op dat gebied in te zetten.
In de jaren tachtig richtte zij opnieuw een theatergroep op: De Salon (1985-1989). Hier stond niet meer de politiek, maar de mens en diens drijfveren centraal. Met De Salon maakte zij onder meer een reeks voorstellingen gebaseerd op het werk van haar held Samuel Beckett.
Na jaren als regisseur te hebben gewerkt ging zij in de jaren negentig ook weer zelf acteren. Ze speelde in de door haar zelf geschreven monologen Pikkepoezenwals (2003) en Harmoniehof (1997). Voor dit laatste stuk ontving zij in 1998 de Albert van Dalsumprijs. De voorstelling vormde de basis voor haar eerste gedeeltelijk autobiografische roman Zelfbeheersing (2002). Bij het grote publiek kreeg Prins bekendheid als de eigenzinnige oude zus van Annet Nieuwenhuyzen in de serie Oud Geld (1998-1999).
De theatermaakster is afgereisd naar Cambodja om daar met lokale actrices te werken aan een tweede voorstelling over het Pol Pot-regime. In het najaar 2008 was Prins te zien in de bioscoopfilm Atlantis van Digna Sinke.
Haar ideale televisieavond wordt een avond over sociale betrokkenheid, hartstocht en onaangepastheid. Een avond met Samuel Beckett, Annie M.G. Schmidt en Pina Bausch.
Met fragmenten uit onder meer de documentaire Gewoon liefde van Eveline van Dijck, over Marcel die Marcella werd en haar oude liefde terugvindt en uit het legendarische gesprek van Mies Bouwman met dammer Jannes van der Wal.
De keuzefilm van Prins is Loves of a blonde (Miloš Forman, 1965)
In de jaren zestig is de schoenenfabriek in de Tsjechische arbeidersstad Zruc het domein van vrijwel uitsluitend vrouwen. Zoals elk van hen hoopt de blonde Andula (Brejchová) dat haar sombere toekomstverwachtingen worden tegengesproken en de ware Jacob zich toch nog aan haar openbaart. Zou misschien amusante pianist op doorreis Milda (Pucholt) de grijze monotonie van deze goede volksdochter van Lenin kunnen opfleuren? Forman, ten tijde van de Tsjechische New Wave al niet gediend van autoritaire ideologieën, observeert zijn afgematte antiheldin met de polslittekens en de kijker weet voldoende.
Nadat Theater Terzijde in 1969 ophield te bestaan bleef Prins zich met hart en ziel inzetten voor de vernieuwing van het theater. Zij regisseerde niet alleen bij professionele groepen. Ook bij amateurgezelschappen was zij een veel gevraagde regisseur die bereid was haar talenten ook op dat gebied in te zetten.
In de jaren tachtig richtte zij opnieuw een theatergroep op: De Salon (1985-1989). Hier stond niet meer de politiek, maar de mens en diens drijfveren centraal. Met De Salon maakte zij onder meer een reeks voorstellingen gebaseerd op het werk van haar held Samuel Beckett.
Na jaren als regisseur te hebben gewerkt ging zij in de jaren negentig ook weer zelf acteren. Ze speelde in de door haar zelf geschreven monologen Pikkepoezenwals (2003) en Harmoniehof (1997). Voor dit laatste stuk ontving zij in 1998 de Albert van Dalsumprijs. De voorstelling vormde de basis voor haar eerste gedeeltelijk autobiografische roman Zelfbeheersing (2002). Bij het grote publiek kreeg Prins bekendheid als de eigenzinnige oude zus van Annet Nieuwenhuyzen in de serie Oud Geld (1998-1999).
De theatermaakster is afgereisd naar Cambodja om daar met lokale actrices te werken aan een tweede voorstelling over het Pol Pot-regime. In het najaar 2008 was Prins te zien in de bioscoopfilm Atlantis van Digna Sinke.
Haar ideale televisieavond wordt een avond over sociale betrokkenheid, hartstocht en onaangepastheid. Een avond met Samuel Beckett, Annie M.G. Schmidt en Pina Bausch.
Met fragmenten uit onder meer de documentaire Gewoon liefde van Eveline van Dijck, over Marcel die Marcella werd en haar oude liefde terugvindt en uit het legendarische gesprek van Mies Bouwman met dammer Jannes van der Wal.
De keuzefilm van Prins is Loves of a blonde (Miloš Forman, 1965)
In de jaren zestig is de schoenenfabriek in de Tsjechische arbeidersstad Zruc het domein van vrijwel uitsluitend vrouwen. Zoals elk van hen hoopt de blonde Andula (Brejchová) dat haar sombere toekomstverwachtingen worden tegengesproken en de ware Jacob zich toch nog aan haar openbaart. Zou misschien amusante pianist op doorreis Milda (Pucholt) de grijze monotonie van deze goede volksdochter van Lenin kunnen opfleuren? Forman, ten tijde van de Tsjechische New Wave al niet gediend van autoritaire ideologieën, observeert zijn afgematte antiheldin met de polslittekens en de kijker weet voldoende.
0 Reacties